من سعی کردم همه آنها را به آغوش کشم خودم را با فروغ، با کلاسیک غرب با نیچه با کامو با مارکس و با همه دغدغه هایم گره زدم اما بازهم تهی و خالی ام کاش کسی در من فریاد ناتوانی را بیش بانگ میاورد...
کاش جهنمی بهتر از گم شدن واژه ها میافتم ..
برچسب:
نویسنده: پندار کاشانی